اطلاعیه

بدینوسیله به اطلاع علاقمندان رسانیده می شود که دانشگاه تربیت معلم آمادۀ پذیرش دانشجویان افغانستانی با کارت شناسایی دفتر امور اتباع وزارت کشور می باشد. لذا، از واجدان شرایط برای ثبت نام مهر 1391 در مقاطع کارشناسی و ارشد دعوت به عمل می آید.

برای کسب اطلاع بیشتر با شماره تماس 09358040547 و یا به ایمیل pooya1395@yahoo.com تماس حاصل فرمائید

دلم می خواست، به بهانه عید نوروز چند سطری بنویسم و بدین مناسبت سال جدید را خدمت تمام دانشجویان افغانستانی و اساتید محترم دانشگاه تهران و دیگر دانشگاه های ایران تبریک بگویم ولی به دلایلی فرصتی مهیا نشد و از این جهت شرمنده شدم. اما، به قول معروف «ماهی را هر وقت از آب بیگیری تازه است». در ثانی هنوز برای ما دانشجویان که تعطیلات تمام نشده، هنوز عید است و من برای تک تک دانشجویانِ مستعدِ هم وطن خود، سال موفقیت و سلامت آرزو می کنم، امیدوارم که خداوندِ رحمان این سال جدید را سال تغییر برای شکوفایی مان قرار دهد.

اما، بعد، خبری که چندان خوشایند نیست ـ البته از نظر بنده ـ نقل می کنم و نظر شما گرامیان را نیز در این مورد خواهانم تا شاید نکاتی که به زعم خودم درست درک نکرده ام، متوجه گردم. امروز یکی از دوستان ایرانی ام تماس گرفت و بعد ازاحوال پرسی به مزاح گفت: «یوسف جان، امسال بیشتر مواظب خودت باش و جایی نرو و تو خونه ات بمون، امسال وضعیت خیلی ناجوره، اگه تا حالا اتفاقی برات نیافته، برو خدا را شکر کن و ... از خیر سیزده بدر هم بگذر، چون ممکن است که نیروی انتظامی شما رو  به جرم افغانی بودن دستگیر کنه». تماس این دوستم در حالی انجام گرفت که بنده با اعضای خانواده ام در کنار حرم مطهر امام خمینی (ره) و در سایۀ درختی اطراق کرده بودیم. هر چند، حرف های این دوستم را چندان جدی نگرفتم، اما یک مقدار احساس نگرانی در وجودم رخنه کرد. به همین دلیل، خیلی زود به منزل برگشتیم و  من بدون فوت وقت جویایی خبر فوق شدم که متأسفانه صحت داشت. خبرگزاری های مختلفی این خبر را گزارش کرده بودند: «احمدرضا شفیعی٬ مسئول کمیته انتظامی ستاد تسهیلات سفر شهر اصفهان از ممانعت حضور اتباع افاغنه در روز طبیعت در پارک کوهستانی صفه خبر داد. آقای شفیعی گفته که «به منظور رفاه شهروندان نیروهای این کمیته با همکاری پلیس امنیت و اداره اماکن در روز ۱۳ فروردین از ورود افاغنه به پارک کوهستانی صفه جلوگیری می کنند».

البته، بار ها خبر های از این دست شنیده بودم. مثلاً، دوستان نقل می کردند که از ورود مهاجران افغانستانی به "پارک عطر سیب" در باقرشهر ممانعت شده است اما، این خبر به صورت رسمی اقدامِ مسئولان را نشان می دهد و نشان دهنده تأیید خبرهای قبلی. راستش، دلم از این اقدام مسئولان رنجید. چون که تصور نمی کردم که رفعت اسلامی چنین اعمالی را شایسته بداند. با این حال، هیچ نمی توان گفت جز اینکه صبر کرد، صبر و انتظار فرج!

بهار آمد ولی آوازه ممنوع

تنفس در هوای تازه ممنوع

حضور مرغ بال و پر شکسته

کنار جویبار و سبزه ممنوع

(قنبرعلی تابش)

نقد کتاب اجرای تحقیقات پیمایشی به وسیله ایمیل و وب

این مطالعه در نظر دارد که کتاب «اجرای تحقیقات پیمایشی به وسیله ایمیل و وب» ، نوشته ی متیاس شون لا، رونالددی فریکر جی آر و مارک ان الیوت با ترجمه ی دکتر رضا فاضل را که توسط مرکز تحقیقات صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران به چاپ رسیده است، نقد کند. این کتاب، همانطور که در پیشگفتار آن از سوی مرکز تحقیقات صدا و سیما( 1388، ص. 9) آمده است، به دلیل "فقدان یک منبع معتبر و نسبتاً جامع برای پاسخگویی به ضرورت [پیمایش اینترنتی]این مرکز را بر آن داشته است تا ترجمه کتاب حاضر را در دستور کار خویش قرار دهد". به نظر می رسد، چاپ اول کتاب در سال 1385 و چاپ دوم آن در سال1388 به دلیل استقبال آن از سوی پژوهشگران مهر تائیدی است بر ادعای مرکز تحقیقات صدا و سیما. البته، یکی از دلایل دیگری که سبب ترجمه و چاپ این کتاب شده است، سه ویژگی اصلی آن است که مرکز تحقیقات صدا وسیما نیز به آنها اشاره نموده است:
اولاً، بر خلاف کتاب های روش تحقیق که اصلاً به شیوه از اجرای پیمایش [اینترنتی] توجهی نمی کنند یا به شکل جزئی و گذرا به آن اشاره می کند،[اما]، این کتاب به تفصیل به پیمایش اینترنتی پرداخته است. ثانیاً، در پایان این کتاب، به 57 مرجع مفید برای مطالعه و پیگیری بیشتر اشاره شده است. ثالثاً، نویسندگان با ذکر مثال های متعدد بعد کاربرد پیمایش اینترنتی را مورد توجه قرار داده اند (مرکز تحقیقات صدا و سیما،1388، صص. 9-10).

ادامۀ نقد در مجله جهانی رسانه

وقتی سخن از بابه مزاری است؛ سخن از شجاعت، شهادت و آگاهی بخشی است که در آن آزادی و کرامت انسانی متبلور می شود. همان آزادیی که حق انسان هاست و از سوی خداوند به واسطۀ انبیاء اللهی به بندگانش تفویض شده است و همان کرامتی که توسط آن انسان اشرف مخلوقات نامیده می شود و به حفظِ عظمت و شرافت وی تأکید می گردد. چنانچه، موانعی سد راه آزادی انسان ها گردد، توصیه شده است که با شجاعت و حتی شهادت در رفع آن تلاش ورزیم تا آزادی مان را بدست آوریم و در پرتوی آن به رشدِ تعالیم و به مراتب کمالِ انسانی نایل گردیم.

به همین جهت است که بابه مزاری از سلب آزادی مردم و از روندِ محرومیتِ اجتماعی و سیاسی مردم هزاره در طول تاریخ افغانستان که توسط حاکمانِ جائر کشور به وجود آمده بود، شدیداً انتقاد می کند. محرومیتی که پس از قتل عام شدن مردم هزاره و مصادرۀ اموال و املاک آنان به نفع قومِ حاکم، در نسل های بعدی نیز مستولی شده بود. حاکمانِ غدار، حق تحصیل و حق شهروندی را از مردم هزاره ها سلب کرده بودند. هرچند، در افغانستان اکثر اقوام به خاطر سیاست های تک قومیتی حاکمان نفسی راحتی نکشیده است. اما، هیچ قومی به اندازۀ قوم هزاره تاریخ خونباری نداشته است. قتل عام های پیاپی، گاهی در ارزگان و بامیان، گاهی در مزار و غزنی، گاهی در افشار و چنداول همگی حکایت از تسلسل دشمنی حاکمان خوانخوار برعلیه این قوم دارند. دشمنان قسم خوردۀ هزاره ها، هر زمان که از غیرت و دلاوری این قوم در میدان نبرد عاجز ماندند، به تزویر و مکر متوسل شده فاجعه هولناک تری را مرتکب شدند. بدین لحاظ، بابه مزاری با شناخت دقیق از وقایع تاریخی افغانستان، دیگر نمی خواست و نمی گذاشت که خائنی در بین مردم رشد کند و سرنوشت غمباری برای مردم مظلوم هزاره به وجود آرد و همینطور به دشمن اجازه نمی داد که پای از کلیم خود فراتر نهد. به همین دلیل همیشه مردم را به آگاهی دعوت می نمود تا مبادا کسی با سرنوشت مردمِ غیور هزاره معامله کند و یا ظلمی بر فرزندانِ غیور این قوم روا گردد.

به نظر می رسد که آگاهی، بیداری یا حساس بودن نسبت به سرنوشتِ سیاسی و اجتماعی یکی از عوامل اصلی در حفظِ «کرامت انسانی» است که باعث می شود که ازیک سو، طرح های ددمنشانۀ خائنین و دشمنان مردم مان دفع گردد و سوی دیگر، سبب می شود که سرنوشت خودمان، خود به دست گیریم و به سوی سرفرازی و سربلندی مردم و کشور آبایی خویش قدم برداریم. این همان چیزی است که خواست همیشگی بابه مزاری بود و همیشه فرزاندان خود را برای کسب آن توصیه می نمود و حتی آیه ای را نیز با لحنِ دلنشین خود در این مورد تلاوت می کرد: «انّ اللّه لا يغيّر ما بقومٍ، حتي يغيّروا ما بأنفسهم». اینکه خداوند سرنوشت هیچ قومی را تغییر نمی دهد، مگر آن قوم، خودش سرنوشت خود را تغییر دهد.

استاد مزاری، برای تحقق این امر تا پای جان ایستاد و از حق مسلمِ مردمش در برابر دشمنان تاریخی آنان تا آخرین قطرۀ خونش شجاعانه دفاع نمود و برای آگاهی بخشی فرزندانِ وطن از هیچ تلاشی تغییر نورزید تا بدین طریق مردم از ظلم حاکمان و مکرِ اهریمنان رهایی یابند و در پرتوی آزادی به کرامت انسانی و تعالی جویی سوق گردند.

بدین ترتیب، وظیفۀ همگی ماست که نسبت به سرنوشت خود حساس باشیم و نگذاریم که اهریمنان و دیوصفتان بر سرنوشت ما مسلط شوند و آزادی خدادادی را از ما بگیرند و سلیقه نابجای خود را بر ما تحمیل کنند. وظیفۀ ماست که بدانیم چرا ملت غیور هزاره که تاریخ آن افتخار بشریت است و آزاد اندیشانی همچون ابن سینا، جلال الدین محمد بلخی را در این محد پرورش داده است، مورد خشم سفاکان تاریخ قرار گیرد؟ وظیفۀ ماست که بدانیم در طول سالیان گذشته چه مکر ها و حیله ها از سوی بد اندیشان بکار رفته است تا بیشترین ضربه را برپیکر مجروح اما پرتوان مان بزنند؟ آیا وقت آن نرسیده است که نگذاریم حقی از «فرزاندانِ کوهسارانِ» وطن بدست نااهلان زایل شود؟ آیا توصیه های بابه همان نبود که سرنوشت خود تعیین کنیم یا در سرنوشت کشور سهیم باشیم؟ آیا وقت آن نرسیده است که قد برافرشته و پرچم آزادی که باخون فرزندانِ این خاک رنگین شده است، بر بلندای کوه باباه به اهتزاز در آوریم؟

سلسله نشست های دانشجویی
مجمع فرهنگی دانشجویان افغانستان(فدا)
با همکاری
انجمن علمی فرهنگی دانشجویان افغانستانی قزوین
برگزار می کند

نشست دوم با حضور
جناب آقای گل احمد انوری
مسئول بخش دانشجویی سفارت جمهوری اسلامی افغانستان- تهران

زمان: پنج شنبه ۲۴/۹/۱۳۹۰ از ساعت ۹ الی ۱۲
مکان: قزوین، بلوار امام خمینی (نوروزیان) دانشگاه بین المللی امام خمینی، دانشکده علوم پایه، آمفی تئاتر علوم پایه

بیانیه مشترک دانشجویان افغانستانی در ایران

 در محکومیت کشتار ناجوانمردانه عزاداران حسینی در روز عاشورا در کابل، مزار شریف وقندهار

سلام بر حسین (ع) و شهدای قهرمان کربلا

به راستی که نام حسین(ع) و یاد آن حماسه جاودانه که در کربلا خلق کرد نه تنها با گذشت زمان به دست فراموشی سپرده نشد، بلکه هر روز که می­گذرد حقانیت وی آشکارتر و ذلت و شقاوت دشمنانش مسجل تر از قبل می­گردد.
در روزگار حساسی که افغانستان عزیز در آن به سر می برد و اتحاد و یکپارچگی از حیاتی­ترین دغدغه­های دلسوزان این مرز و بوم به شمار می­رود و در شرایطی که اشاعه فرهنگ و مرام عاشورایی و حسینی در بین اقشار مختلف می­تواند روح نجات بخشی در کالبد بیجان و خسته کشور بدمد؛ دشمنان ملت و استقلال افغانستان دست به جنایتی هولناک زده و طی اقدامی ناجوانمردانه عاشقان و عزاداران سرور و سالار شهیدان را در روز عاشورا و در هنگام برگزاری مراسم اتحادبخش و پرفیض عزاداری در شهرهای کابل، مزار شریف وقندهار هدف حملات تروریستی و کوردلانه خود قرار دادند.
ما دانشجویان افغانستانی در ایران ضمن عرض تسلیت به ملت غیور افغانستان و اعلام مراتب انزجار از جنایت خونین عاشورای ۹۰ و عوامل جنایتکار آن، این واقعه را به شدت محکوم نموده مراتب ذیل را در همین ارتباط قابل اشاره میدانیم:
۱- بر همه گان روشن است که عاملان این جنایت، دشمنان دین مبین اسلام، ملت افغانستان ومخالف ایجاد صلح پایدار وسربلندی افغانستان عزیز می باشند، واین اقدام نه تنها از جایگاه رفیع نهضت عاشورا در نزد مردم افغانستان ذره­ای نکاسته بلکه بر حقانیت و اهمیت پایبندی به آموزه­های آسمانی حسین (ع) و یارانش صحه گذاشت.
۲- این اقدام بر خلاف خیال خام و ساده­لوحانه عاملان آن نه تنها باعث ایجاد شکاف و اختلافات مذهبی در کشور عزیزمان نخواهد شد بلکه با هویدا کردن چهره واقعی و نیت پلید جنایتکاران و حامیان آنها خرد دشمن شناسی مردم را تقویت کرده و ملت شریف افغانستان را بر علیه آنها متحد خواهد ساخت.
۳- کشور پاکستان با باز گذاشتن دست گروه­های اخلال­گر در امور افغانستان و عدم اعمال محدودیت بر آنها نه تنها که پایبندی خود را به حسن همجواری و پیمان های بین­المللی زیر سئوال برده بلکه روابط عمیق تاریخی دو ملت را تحت­الشعاع مصالح و بازیهای سیاسی کوتاه مدت نموده است. این نکته در بلند زمان به سود هیچ یک از دو کشور دوست و برادر نخواهد بود.
۴- حکومت افغانستان نیز در برخورد با این گروههای دهشت افکن و محدود و کنترل کردن عملیاتهای آنها در داخل افغانستان و همچنین اعمال فشار بر حامیان و تمویل کنندگان این گروهها ناتوان بوده و باید این نکته را در نظر داشته باشد که ملت افغانستان در کنار تحمل زیادی که از خود نشان می­دهند در قبال برخی کوتاهی­ها بسیار سخت­گیرانه برخورد خواهند کرد.
۵- برای بستگان و خانواده های محترم شهدا از خداوند متعال صبر جزیل مسئلت نموده، جامعه دانشجویان افغانستانی در ایران را درغم خود شریک بدانند.

با آرزوی افغانستانی آباد، آزاد و سربلند

دانشجویان افغانستانی در ایران

قوس ۱۳۹۰