اخیرآً مطلع شدیم که بعد از درگیری کوچی ها با مردم بومی در مناطق ولایت میدان در ماه گذشته کمیسیونی از سوی دولت افغانستان تشکیل گردیده بود تا از بروز خشونت از سوی کوچیان بر مردم بیگناه بهسود جلوگیری کند. هر چند این کمیسیون در سال گذشته از سوی دولت و نمایندگان کوچی ها و مردم هزاره جات اعلام موجودی نمود اما به دلیل مشکلات تاریخی مانند حمایت حاکمان گذشته در طول تاریخ از کوچی ها و عدم مسلح بودن مردم هزاره در مقابل کوچی های تا به دندان مسلح  و . . . ، هیچ کارآیی نداشته است. بنابر این خیلی واضح به نظر می رسد که در طول یک ماه گذشته نیز نتوانسته باشد هیچ گونه گرهی از مشکلات مردم بهسود باز کند. هر چند برخورد ها سلیقه ای در این میان بسیار موجود است. با این وجود کوچی ها به خود این جسارت را میدهند که باز هم سر زمین آبای مردم بهسود را مورد هجوم خود قرار داده و ضمن چرانیدن احشام شان باقی مانده محصولات احتمالی مردم را نیز به تاراج بکشانند.

نمیدانم در کجای این کره خاکی، چنین رسم و آئینی وجود دارد که گروهی سر زمین دیگران را از آن خود بدانند و در طول تابستان زمین های زراعی آنان را چراگاه حیوانات خود قرار دهند و از راه های دور برای غارت  نمودن اموال آنان، بار سفر ببندد؟ چرا گروهی بنام کوچی مالک زمین و اموال مردم زحمتکشی بنام هزاره باشد؟ آیا مردم هزاره حق ندارد خود از زمین های زراعتی شان استفاده کنند ؟ مردمی که شش ماه شان را زمستان با سرمای چندین درجه زیر صفر تشکیل می دهد و شش ماه دیگر تابستان ، و با محصولات اندکی که فقط می توانند زنده بودن شان را تضمین کنند ، آیا مستحق این استثمار می باشند ؟ در کدام جامعه اسلامی و انسانی چنین ناملایمتی ها بر دیگران روا داشته می شود؟

در ابتدای امر تصور می شود که مردم هزاره از خاک افغانستان خارج است و یا دشمن خونی مردم افغانستان است و یا هم مخل امنیت جامعه محسوب می شود که چنین مجازاتی را از قدیم الایام بر آنان تحمیل می گردد. اما اگر به درستی و دقت به آن بنگریم بر عکس خواهیم دانست که مردم هزاره ها اولین مردمان این سر زمین بوده اند و اصلی و بومی ترین مردم افغانستان بشمار میرود . "مردم هزاره قبل از پیدایش اسلام در افغانستان ساکن بوده اند و اینکه گفته می شود هزاره ها از اعقاب جنگیز مغول اند یک ادعای واهی بیش نیست چرا که ساختار قومی هزاره را بیش از ششصد طایفه و قبیله تشکیل میدهد و این تنوع قومیتی همه ادعا های این چنین را خنثی می کند( محمد تقی خاوری 1385)". هر چند مردم آرام و صبور هزاره در زمان حکومت عبدالرحمن جبار به دلیل تعصبات قومی و مذهبی بیش از 61 درصد قتل عام شد و یا به دیگر ممالک مهاجرت اجباری نمودند و یا هم به عنوان برده و کنیز به سر زمین های هندو چین فروخته شده اند اما هیچ وقت پشت به مردم و کشورشان افغانستان ننموده بلکه در مبارزات کشوری مانند استقلال افغانستان جان فشانی های داشته و افتخارات عظیمی خلق نمودند و در عرصه جهاد و مقاومت پیشتاز همه ای گروه های اسلامی بوده اند . یکی از افتخارات مردم هزاره این است که هیچگاه و در طول تاریخ ، کسی از قوم بزرگ شان در همدستی با اجنبی ها و بیگانگان بر پیکره افغانستان صدمه وارد نساخته و خائن به وطن نبوده است بلکه با وجود محرومیت های اجتماعی ، سیاسی ، مذهبی و آموزشی از سوی دولت مردان ، همیشه با تحمل وضعیت نا مطلوب زندگی از وجب به وجب خاک افغانستان در مقابل بیگانگان دفاع نموده و به همین منظور شهیدان زیادی را نیز تقدیم راه عزت و شرف وطن نموده اند.

ملت شریف هزاره همیشه امین و خادم ملت و کشورش بوده است، در روز های سخت و دشواری که افغانستان نیاز به نیروی جان فدا برای دفاع از حیثیت و استقلال داشت ، جوانان غیور هزاره پا در رکاب شهامت و مردانگی نهاده و با خون پاک شان نهال آزادی وطن را آبیاری نمودند. و همین طور در سالهای اخیر که حکومت به اصطلاح دموکراسی در افغانستان به وجود آمد ، مردم هزاره به احترام وطن و بخاطر ایجاد آرامش در وطن ، زودتر از دیگران و حتی بطور داوطلبانه  سلاح های خود را بر زمین گذاشته و دوشادوش دیگر اقوام افغانستان جهت باز سازی وطن از هیچ کوشش دریغ نورزیده و با تمام نیرو، خالصانه به خدمت گذاری آماده گشته اند.

 با این حال؛ آیا هجوم کوچی ها به سوی منطقه بهسود با هدف چرانیدن احشام شان که منجر به تاراج اموال مردم زحمت کش هزاره ، ویرانی منازل و به آتش کشیدن اموال باقی مانده و حتی به خاک خون کشیدن اطفال معصوم می انجامد، نشان از تقدیر و تشکر دولت مردان از نیات خیر مردم هزاره است و یا اینکه همان تعصبات کور کورانه گذشته که دامن گیر دولتمردان قبلی نیز شده بود .

به نظر نمی رسد که دولت مردان فعلی افغانستان که آهنگ دموکراسی را از رسانه های جمعی فریاد می زنند ، پخش خرابی ها و آوار های منطقه بهسود صدمه ای به نوای دلخراش دموکراسی آنان وارد سازد بلکه گواهی بر داستان دموکراسی آنان نیز خواهد بود. پس چرا هیچ رسانه ای که از وضع اسفبار مردم هزاره در بهسود دم نمی زند ؟ سوال اینجاست که چرا رسانه ها از اطلاع رسانی  دقیق این امر شانه خالی می کنند ؟ آیا با این کارشان می خواهند بر جنایات کوچی ها سرپوش بگذارند و یا اینکه بی مسئولیتی و یا بی کفایتی مسئولین دولت را بازگو نکند ؟ آمدن مجدد کوچی ها به مناطق بهسود و به خاک و خون کشیدن مردم هزاره جات آیا نمی تواند ناشی از حمایت دولت از کوچی باشد ویا اینکه ضعف دولت مردان را در مقابل آنان نشان ندهد ؟ آیا این امکان وجود دارد که دولت نمی توانند جلوی حرکت گروهی چپاولگر مسلح را بگیرد تا دیگر خون فرزندان هزاره به زمین نریزد ؟